Tüm Yazılar

Doğduğun yerdesin güneş kalbinde... Ve ateşten yanan gönül perdende... Doğduğun yerdesin ellerin sıcak... Ve dokunan her bir zerren seyr-i âlemde...

Yanmakta birdi yanılmakta Sevmekte sevilmekte Her bir zerrende kor olmak kül olmak Adım adım sessiz sessiz Ateşten kor kordan küle dönmek Alev alev yanarken ışık olmak Işığın zerrelerine kavuşmak Sonra binlerce zerre ile buluşmak ve aydınlatmak...

Köklerinle Gaia’da çıktığında Feza ‘da. Bin an var ki tek gerçek, Varoluşum şu anda. Işık ruhun seyirde andasın yıldızlarda Dönüp durduğun sensin, Ne öncesin ne sonra. Sonsuz olasılıklar evreninde, Seçtiğin hangi hikayedesin…

Dünyayı bir başka görmek Belki uzaktan Belki yakından Belki daha derinlerden Belki çözemediğim gizeminden Bir başka görmek Ne muhteşem olurdu Sarılası kanatlarında uçmak Sonsuz bulutların ardında Saklı koskoca bir cennet Ne muhteşem olurdu Gözlerinde sırla kaybolmak Ve her bir damlada tek tek Usulca İnivermek yeryüzüne Ayak basmadığım yağmurlarda yıkanmak Ruhumun her bir nefesi gibi Adım adım gelivermek Ne muhteşem olurdu

Değişirdi iklimler senle Sus pus olurdu rüzgarlar Durulurdu deniz Masumane yüzünde Hasret sarardı gözlerini Buğudan görünmezdi bazen Ve akarken damlalar bir bir Düşerdim toprağa sıcaklığından Tohum misali açılır Sonra usulca büyürdüm Sessizce anlaşılmadan Bitiverirdim yanı başında sevdanın Sarılır yatardım, kalbinin atımına…

Ağaç çıplaktı ve yalnızdı Giymemiş ve giydirilmemiş Gökyüzündeydi dalları Yaprakları düşmeden önce Yeryüzündeydi kökleri En derinlere inmeden önce Ve bir bir ördü kabuklarını Kat kat gelin telli saçları gibi Sarıldı bir daha sarıldı Sımsıkı gövdesine Derindendi gözyaşları En derinlerden sevdi En mutlu gününe uyandı Gülümsedi nihayetinde…