Şiirlerim

Işığın Yeryüzüne İniş Hikâyesi İnsanoğlu göklerde bir ışıktı. Sonra göğün katlarından süzülüp dünya boyutuna inerken ışığını ve her bir özelliğini göğün her bir katında bıraktı. Silkelendi silkelendi ve en sonunda kanatlarını da göğün son noktasında bıraktı. Aşağıya indiğinde her yer karanlıktı ve ışık sadece onun içinde vardı. Işığını hapsettiği bedenini giydi ve dünya gezegeninin karanlığını aydınlık, bedenindeki ışığı karanlık yapmaya başladı. Çünkü; bu dünyayı aydınlatmak

Sevgi bir ilişki değildir. Sevgi bir varoluş durumudur ve bir başkasıyla hiçbir ilgisi yoktur. İnsan sevmez, insan sevgi olur. Ve tabii insan sevgi olduğu zaman sever de. Ama bu bir sonuçtur, bir yan üründür, kaynak değil. Kaynak, insanın sevgi olmasıdır. #OSHO

Ne rüzgarın durdurabilir zamanı, Ne kocaman dağların denizlerin... İçimdeki tek fırtına sen olsan, Gelsen de görünsen sonsuz zamandan...

Renklerim de BİR' di hayallerim de... Güz sonrası toprağa dönüşüm... Baharda çiçeklerle haykırışım da... Bin bir parçama ayrılsam da.. Ekseninde BİZ 'e gelişim de...

Her şey gelir ve geçer... Diyemediklerin kalmasın aklında.... Tek bir satır, tek bir hece, tek bir ses Kelimelerde kaybolmaktan korkma... Onların gelip geçmesine izin ver... Bırak aksın... Sonsuz Yolculukta...

Kanatlarının altında ben vardım Tek bir tüyün hesabı terazinde Tartılası her bir zerrem seninle Her seferinde kalbimin kefesinde