Tüm Yazılar

Aklım merhametim ve bilgeliğim Durmadan dön her bir parçamda Durmadan dön yaratıldığım sonsuz ışık kaynağında… Sonsuz aklın “Mavi Dev”i selam sana… Agena

Yıldızlar böylesi parlamazdı senden önce Gökyüzü kavuşmazdı geceden gündüze Başımda dönen bin bir ışık pervane Durmazdı zaman gelmezdi vakit Gelişini bilmezken sabırdın nefesimde…

Yüreğin kadar yaşarsın İçine aldığı ne varsa Yüreğin kadar yaşarsın Her nefes alışında...

Özgürsün dur durak bilmeyen kuşlar Kanat çırpan sonsuz aydınlıklar Özgürsün kalemin kâğıdın hazır Yaz sayfalar dolusu maviden kâinatlar...

Zaman henüz adını almamışken, Gökyüzü saatsizdi. Yıldızlar bir yere yetişmez, Ay hiçbir şeyden geç kalmazdı. O çağda insanlar kalplerinde yaşardı. Çünkü saatler icat edilmemişti; Beklemek yoktu, Acele hiç bilinmezdi. Kadın, bir sabah rüzgârın yön değiştirdiğini hissetti. Bu, bir şeyin bitmesi değil, Bir şeyin yer açması demekti. Kapılar çarpmazdı o çağda. Sessizce kapanır, Ardında yankı bırakmazdı. Çünkü yankı, geçmişe aitti. Kadın, ardına bakmadı. Bakmak, eski zamanların alı

Başlangıçta hiçbir şey yoktu. Ama “hiçlik” sandığımız şey, aslında tamlıktı. Ne karanlık vardı, ne ışık. Çünkü ikisi de henüz ayrılmamıştı. Derin bir nefes vardı yalnızca. Bu nefes ne bir yere gidiyordu, Ne de bir yerden geliyordu. Sadece oluyordu. Sonra nefes, kendini merak etti. Ve merak, ilk kıvılcımı doğurdu. Bu kıvılcım ateş değildi, Işık hiç değildi. Bu, bilinçti. Bilinç dedi ki: “Ben varım.” O an, ilk titreşim yayıldı. Titreşim genişledi, Genişledikçe şekil aradı. Şeki