Tüm Yazılar

Başlangıçta hiçbir şey yoktu. Ama “hiçlik” sandığımız şey, aslında tamlıktı. Ne karanlık vardı, ne ışık. Çünkü ikisi de henüz ayrılmamıştı. Derin bir nefes vardı yalnızca. Bu nefes ne bir yere gidiyordu, Ne de bir yerden geliyordu. Sadece oluyordu. Sonra nefes, kendini merak etti. Ve merak, ilk kıvılcımı doğurdu. Bu kıvılcım ateş değildi, Işık hiç değildi. Bu, bilinçti. Bilinç dedi ki: “Ben varım.” O an, ilk titreşim yayıldı. Titreşim genişledi, Genişledikçe şekil aradı. Şeki

En iyisi olmak zordur. Her seferinde sana sen katılarak... Ya da senden sen eksilerek... Her seferinde zannettiğin tüm parçalarını bırakarak Ya da tüm parçalarını ekleyerek. Üzerine kaç beden giydin kim bilir? Kaç yürek ekledin... Seni sen sanarak yürüdün bu yollarda... Tozdan karıştın, külden dağıldın... Ve yürüdün öylece kim ve ne olduğunu bilmeden... Sen zaten en iyisiydin... Özünde, sözünde ve gönlümde...

Işığın Yeryüzüne İniş Hikâyesi İnsanoğlu göklerde bir ışıktı. Sonra göğün katlarından süzülüp dünya boyutuna inerken ışığını ve her bir özelliğini göğün her bir katında bıraktı. Silkelendi silkelendi ve en sonunda kanatlarını da göğün son noktasında bıraktı. Aşağıya indiğinde her yer karanlıktı ve ışık sadece onun içinde vardı. Işığını hapsettiği bedenini giydi ve dünya gezegeninin karanlığını aydınlık, bedenindeki ışığı karanlık yapmaya başladı. Çünkü; bu dünyayı aydınlatmak

Sevgi bir ilişki değildir. Sevgi bir varoluş durumudur ve bir başkasıyla hiçbir ilgisi yoktur. İnsan sevmez, insan sevgi olur. Ve tabii insan sevgi olduğu zaman sever de. Ama bu bir sonuçtur, bir yan üründür, kaynak değil. Kaynak, insanın sevgi olmasıdır. #OSHO

Ne rüzgarın durdurabilir zamanı, Ne kocaman dağların denizlerin... İçimdeki tek fırtına sen olsan, Gelsen de görünsen sonsuz zamandan...

Renklerim de BİR' di hayallerim de... Güz sonrası toprağa dönüşüm... Baharda çiçeklerle haykırışım da... Bin bir parçama ayrılsam da.. Ekseninde BİZ 'e gelişim de...